Oddmund Søvik Vassdropen og støvkornet og 54 andre vers   Det er blitt sagt at vers ikkje kan lesast for langsamt. Det krevst tid og det er naudsynt med ro. Eg trur det er rett.   Mest alt eg skriv har sin bakgrunn i eiga røynsle, med faktiske hendingar og levd liv. Det er ikkje «dikt og forbannet løgn». Derfor er nemninga «vers» i mine øyre betre enn «dikt». Det er òg slik at eg er ein røyndommens mann, med ein heller svakt utvikla fantasi. Oddmund Søvik   I formalin Som medisinarstudent  Sto eg med menneskehjernen  i handa Eg skar opp  Såg på grå og kvit substans    Undra meg over  hjernevindingane Men sorga fann eg   ikkje Heller ikkje gleda Sjela var flogen Med kvite, kjappe vengjer Ho ville ikkje ha likt seg i formalin